1 januari 2026.
Voor veel mensen staat deze dag symbool voor een nieuw begin. Goede voornemens, frisse plannen, vooruitkijken. Maar voor wie leeft met verlies kan de jaarwisseling juist een moment zijn waarop alles even stilvalt. De wereld lijkt door te gaan, terwijl jij misschien vooral voelt wat ontbreekt.
Rouw trekt zich niets aan van kalenders. Ze laat zich niet sturen door nieuwe jaren of nieuwe fases. Wat je verloren bent, neem je vaak mee het nieuwe jaar in. Soms scherp aanwezig, soms meer op de achtergrond, maar nooit helemaal weg. En juist op dagen waarop anderen vooruit kijken, kan het gemis extra voelbaar worden.
Verlies kent vele vormen. Het verlies van een dierbare. Het verlies van gezondheid, veiligheid, toekomstverwachting, een relatie of een droom die ooit vanzelfsprekend was. Niet elk verlies wordt gezien of erkend, maar elk verlies kan diep raken. Rouw gaat niet alleen over wat er is gebeurd, maar ook over wat er niet meer zal zijn.
Rouwen is geen rechte weg. Het is geen proces dat je doorloopt om er daarna klaar mee te zijn. Rouw beweegt. Ze verandert van vorm en intensiteit. Soms komt ze onverwacht terug. Soms lijkt ze even verder weg. Verdriet kan zich uiten in tranen, maar ook in leegte, vermoeidheid, verwarring of afstand. Alles wat je voelt, of juist niet voelt, kan erbij horen.
Wanneer de wereld vooruitgaat en jij stilstaat
Een van de moeilijkste aspecten van rouw is het gevoel dat je niet meer synchroon loopt met de wereld om je heen. Waar anderen plannen maken, probeer jij misschien vooral de dag door te komen. Waar verwachtingen worden uitgesproken, voelt jouw binnenwereld fragiel of stil.
Rouw vraagt geen snelheid. Ze vraagt ruimte. Ruimte om te mogen blijven staan bij wat er is gebeurd. Ruimte om niet te hoeven uitleggen waarom iets nog steeds pijn doet. Ruimte om te erkennen dat dit verlies jou heeft veranderd, ook al weet je nog niet hoe.
Deze pagina wil zo’n ruimte zijn. Een plek waar woorden worden gegeven aan wat vaak moeilijk te zeggen is. De artikelen die je hier vindt zijn gebaseerd op persoonlijke ervaringen, gesprekken met anderen en vragen die zijn gedeeld. Niet om rouw te verklaren of op te lossen, maar om naast je te gaan staan.
Leven met wat blijft
Loslaten wordt vaak genoemd als iets wat moet gebeuren in rouw. Maar rouw gaat zelden over loslaten in de zin van vergeten of achter je laten. Veel vaker gaat het over leren leven met wat is veranderd. Met herinneringen die blijven. Met liefde die geen plek meer heeft zoals vroeger. Met een leegte die soms onverwacht voelbaar is.
Dat leren leven gaat stap voor stap. Soms merk je dat je weer iets kunt wat eerder onmogelijk leek. Soms voelt alles weer net zo rauw als in het begin. Beide horen bij rouw. Het is geen teken van achteruitgang, maar van verbondenheid met wat je verloren bent.
Kleine ankers in zware tijden
In perioden van rouw kunnen kleine, eenvoudige dingen houvast bieden. Niet om het verdriet weg te nemen, maar om het draaglijker te maken. Een vast moment van rust op de dag. Iets opschrijven wat door je heen gaat. Een wandeling zonder doel. Of juist iemand laten weten dat je het even niet weet.
Het kan helpend zijn om jezelf zacht af te vragen:
Wat heb ik vandaag nodig om deze dag door te komen?
Het antwoord hoeft niet groot te zijn. Soms is het genoeg om één moment van ademruimte te vinden.
Hoop die niet duwt
Hoop in rouw is iets anders dan optimisme. Het is geen opdracht om positief te zijn of vooruit te kijken terwijl dat nog niet lukt. Hoop mag klein zijn. Soms zit ze verstopt in het feit dat je blijft opstaan. Dat je woorden zoekt. Dat je blijft verbinden, hoe voorzichtig ook.
De hoop waar deze artikelen naar verwijzen, is geen snelle belofte. Het is een stille mogelijkheid. Dat er, naast pijn, ook weer ruimte kan ontstaan voor betekenis, verbinding en leven. Niet in plaats van wat verloren is, maar ernaast.
Deze rubriek is er voor wie zoekt naar herkenning in verdriet. Voor wie woorden nodig heeft bij wat pijn doet. Voor wie het nieuwe jaar binnenstapt met gemis in de hand. En voor wie voorzichtig wil ontdekken hoe leven verder kan gaan, met alles wat is veranderd.
Je hoeft het niet te weten. Je hoeft het niet alleen te dragen.
Het is genoeg om hier te zijn.